Tag: Магілёўшчына

Прызначаны новыя старшыні Асіповіцкага, Хоцімскага і Краснапольскага раёнаў

Навіна ад

Усе яны маюць прамое дачыненне да ранейшых правалаў.

Усе новыя кіраўнікі трох раёнаў Магілёўшчыны – выпускнікі сельскагаспадарчай акадэміі. У іх шмат дыпломаў аб «вышэйшай адукацыі» і не менш правалаў на ранейшых месцах працы.

Дыплом за дыпломам

Краснапольскі раён узначаліў ураджэнец Чавусаў Аляксандр Яфімчыкаў. На ягоным прыкладзе зразумела, адкуль у беларускіх кіраўнікоў бяруцца па тры дыпломы. Сельскагаспадарчую акадэмію ён скончыў у 2006 годзе, а ўжо ў 2007 атрымаў другі дыплом. Само сабой, у набор уваходзіць і акадэмія кіравання.

Яфімчыкаў працаваў галоўным аграномам, старшынёй двух сельгаспрадпрыемстваў, першым намеснікам старшыні Касцюковіцкага райвыканкама і нават два гады ўзначальваў Чавускі райвыканкам. А пасля – раптоўна пайшоў у фермерства.

Яфімчыкаў

Хоцімскі старшыня стаў Асіповіцкім

Для Геворга Мелканяна прызначэнне старшынём Асіповіцкага райвыканкама – крок уверх, бо Хоцімскі раён не самы прэстыжны ў вобласці. 

Мелканян працаваў інжынерам-гідратэхнікам у Чачэрску, узначальваў сельскагаспадарчае прадпрыемства «Батвінава» і нават Чачэрскі фізкультурна-спартыўны клуб «Ураджай».

Пазней ён пераехаў у Бабруйскі раён, дзе з 2016 года працаваў намеснікам дырэктара і дырэктарам ПМК-84. 

У ліпені 2021 года яго прызначылі старшынём Бабруйскага раённага савета «дэпутатаў», а потым – кіраўніком Хоцімшчыны.

МелканянУ Хоцімску – Дзівакоў

Ураджэнцу Слаўгарада Аляксандру Дзівакову – 50 гадоў. Сельскагаспадарчую акадэмію ён скончыў у 1997 годзе і пачаў кар’еру чыноўніка інспектарам па ахове працы ў райсельгасхарчы Лёзненскага райвыканкама. 

Пасля працаваў у аблсельгасхарчы і быў першым намеснікам старшыні Шклоўскага райвыканкама.

Хоцімшчына далёка не самы «перадавы» раён вобласці, аднак цяпер Дзівакоў атрымаў даволі самастойную пасаду.

Дзівакоў

На першы погляд замена Лукашэнкам адразу трох кіраўнікоў раёнаў – сур’ёзны кадравы крок. Аднак біяграфіі Яфімчыкава, Мелканяна і Дзівакова сведчаць: вялікіх прарываў ні ў Асіповічах, ні на Краснапольшчыне, ні на Хоцімшчыне чакаць не даводзіцца.

Урэшце, Лукашэнка, мяняючы шыла на мыла, гэтага і не чакае. Пры прызначэнні ён не выпадкова заўважыў: усе прызначаныя кіраўнікі маюць прамое дачыненне да раней дапушчаных правалаў.

Фота: mogilev.in.

На Магілёўшчыне сялянам забараняюць дакранацца да тэхнікі

Навіна ад

Механізаваныя атрады на Магілёўшчыне дапамагаюць аграрыям-чыноўнікам вырашаць кадравую праблему – і цяпер яны падзялілі работнікаў на сяле на дурняў і разумных. Разумныя будуць ездзіць на тэхніцы, а дурныя іх карміць.

Больш чым сумнеўнае выказванне Лукашэнкі пра тое, што ў створаных ім калгасах не ўмеюць абыходзіцца з тэхнікай, чыноўнікі збяднелых рэгіёнаў Беларусі ўспрынялі як прамое даручэнне і перасталі давяраць тэхніку дурням з сельгаспрадпрыемстваў на месцах, зрабіўшы стаўку на цэнтралізаваныя механізаваныя атрады.

Такім чынам, дзякуючы мехатрадам, на Магілёўшчыне быццам бы вырашаныя праблемы: 

  • ААТ «Прывольны агра» Слаўгарадскага раёна, дзе “с техникой и механизаторскими кадрами было негусто”;
  • кадраў на вёсцы “з пункту гледжання эканомікі”;
  • граматнай лагістыкі і тэхналагічнай дысцыпліны, якія “гарантуюць рэнтабельнасць ураджаю”.

За малазразумелымі і вельмі агульнымі фармулёўкамі пра “пункты гледжання эканомікі” і “рэнтабельнасць ураджаю” стаяць даволі канкрэтныя дзеянні. Землі сельгаспрадпрыемстваў на раёнах перадаюцца механізаваным атрадам, якія ў выніку становяцца паўнапраўнымі гаспадарамі ўраджаю і працягваюць багацець за кошт знясіленых калгасаў.

Усё таму, што “на сучаснай тэхніцы павінны працаваць прасунутыя механізатары, на ўзроўні інжынера”.

Фактычна ўлады прызналі, што навучыць хоць нечаму вартага механізатараў з сельскай мясцовасці Магілёўшчыны, Гомельшчыны і Віцебшчыны немагчыма – нават з дапамогай ботаў, як гэта некалі рабіў галоўны аграрый краіны ў сваім саўгасе “Гарадзец”.

Дарэчы, і для работнікаў сельгаспрадпрыемстваў занятак таксама знайшоўся, зразумела ж адпаведны іх сціплым здольнасцям: яны ўжо “забяспечваюць мехатрады жыллём, абедамі, палівам і аплачваюць працы”.

Фота “Беларусь Сегодня”.

Мары здзейсніліся: дамамі па 42 рублі ўжо гандлююць на Магілёўшчыне

Навіна ад

Чарговы этап адраджэння вёскі на Магілёўшчыне: продаж раней закінутых дамоў.

За трыццаць гадоў дзеяння праграмы па адраджэнні вёскі закінутых дамоў на той самай вёсцы стала столькі, што чыноўнікі ўжо не ведаюць, што з імі рабіць. Прынята рашэнне прадаваць дамы па 42 рублі.

Народ спакушаюць тым, што разам з дамамі ідуць зямельныя ўчасткі і ёсць магчымасць вырашыць – жыць у развалюхах, ці будаваць новае жыллё.

Бяда ў тым, што дамы закінутыя не выпадкова, а па вельмі важкіх прычынах: адсутнасць дарог, крамаў, школ і нармальных прадпрыемстваў паблізу.

Варта таксама ўлічваць, што, купіўшы такі бясплатны сыр у мышалоўцы, вы апыняецеся ў поўнай уладзе сельвыканкамаў, якія адразу прыйдуць замяраць вышыню травы, правяраць, ці не паліце вы лісце на агародзе, і абавязкова прыцягнуць вас да добраўпарадкавання чагосьці.

Таму прывабная цана – не больш чым пастка для дурняў, кім сваіх грамадзян і лічаць беларускія ўлады.

Фота: дом у вёсцы Гарадзішча Магілёўскай вобласці.

У магілёўскіх раённых СМІ святкуюць Кастрычніцкі пераварот

Навіна ад

Прывід бальшавізму зноў блукае па Магілёўшчыне.

У сродках масавай інфармацыі Магілёўшчыны пачынаецца гістэрычнае ўсхваленне “вялікага кастрычніка”, які нібыта аддаў зямлю сялянам і заводы рабочым.

Як правіла, больш за ўсіх у гэта вераць чыноўнікі-лукашысты, уладальнікі зямлі ў Драздах і вялікія спецыялісты па стратнасці заводаў.

Першай апублікавала рэпартаж са святкавання 7 лістапада круглянская “раёнка”, адзначыўшы, што “для Беларусі Дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі заўсёды быў і застаецца культавым, знакавай падзеяй, што вызначыла ўсю наступную гісторыю нашага народа і краіны ў цэлым”.

Помнік Ільічу ў Круглым хоць і ўстаноўлены на нізкім пастаменце, але памеры ў яго ўнушальныя.

Судзячы па засяроджаных тварах удзельнікаў мітынгу, яны перакананыя ў тым, што эпітэт “культавы” можна аднесці да дня захопу ўлады бальшавікамі.

Кіраўніцтва Хоцімскага раёна ўпэўненае ў тым, што захавала і памножыла патэнцыял савецкай улады.

У Кіраўску ўсе чыноўнікі, адзіным парывам, расказалі пра карысць кастрычніцкага перавароту для шараговых грамадзян.

Слаўгарадская раённая газета, вядомая празмернай патэтыкай нават у адносінах да смеццевых бакаў, распавяла чытачам пра Прапойск у тыглі рэвалюцыйных гадоў і ўспомніла “культавага” прапойскага паэта, які заклікаў «не адрываць Беларусь ад жывога цела Расіі».

Ну, а ў Крычаве ўспомнілі пра тое, што дзякуючы рэвалюцыі ў 1937 годзе ў горадзе адкрылі аўтобусны рух.

І гэта толькі пачатак. Проста прыхільнікі рэвалюцыі пакуль што занятыя на мітынгах, а выплёскваць свае эмоцыі ў СМІ будуць пазней і сціхнуць толькі праз некалькі дзён.

Фота круглянскай раённай газеты.

У Краснаполлі невядомыя шпурлялі тратуарныя пліты з моста ў раку

Навіна ад

У Краснаполлі хуліганы скідаюць пліты ў раку, міліцыя бездзеяннічае, а журналісты вядуць незалежнае расследаванне.

У Краснаполлі бурляць жарсці вакол пешаходнай часткі моста на вуліцы Антонава. Хадзіць там стала цяжка, таму што пліты ляжаць так, як ім захочацца.

Мясцовы камунгас усебакова прааналізаваў сітуацыю і паведаміў, што:

  • пешаходную частку маста рэканструявалі вясной;
  • нейкія вандалы неаднаразова вырывалі ўсталяваныя пліты і скідалі іх у раку, але перакінуць за парэнчы адну з пліт хуліганам не ўдалося; 
  • пліта ляжала няроўна, блакіруючы адток вады праз ліўнёўку; 
  • у выніку была парушаная цэласнасць усяго пераходу.

Камунгас таксама раскрытыкаваў РАУС і папрасіў краснапольцаў паважаць чужую працу. Журналісты ж правялі сваё, незалежнае расследаванне і знайшлі пад мастом скінутыя пліты.

пліта

Увогуле, чалавеку збоку цяжка разабрацца ў тым, што адбываецца ў Краснаполлі. 

Мясцовыя звычаі і норавы не паддаюцца класіфікацыі стандартнымі метадамі этнаграфіі. Аднак пры справе ўсе: і камунгас, і міліцыя, і газетчыкі, і вандалы.

І хто ведае: можа, усім было б лягчэй, калі б у вандалаў хапіла б сілы шпурнуць тую самую апошнюю пліту да канца – у раку.

Фота раённай газеты “Чырвоны сцяг”.

 

Магілёўцаў рыхтуюць да магчымасці будаўніцтва АЭС у нашай вобласці

Навіна ад

Кілаваты выгоды – чыноўнікі інтэнсіўна рыхтуюць грамадскую думку да будаўніцтва другой АЭС на тэрыторыі Магілёўшчыны.

Напярэдадні “святкаванняў” з нагоды пяцігоддзя запуску першага энергаблока БелАЭС чыноўнікі рыхтуюць грамадскую думку да таго, што другая АЭС будзе пабудавана на тэрыторыі Магілёўскай вобласці – аднаго з рэгіёнаў краіны, што найбольш пацярпеў ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС.

У ход ідуць усе прапагандысцкія вынаходніцтвы. Ад таго, што “электрычныя” дамы ў мікрараёне Саломенка не залежаць ад сезонных адключэнняў гарачай вады, да таго, што Беларусь займае лідарскія пазіцыі на прасторах СНД па колькасці электрамабіляў.

Пры гэтым позіркі ідэолагаў скіраваныя на ўсход Беларусі.

Высветлілася нават, што “будаўніцтва Беларускай атамнай электрастанцыі за 18 кіламетраў ад Астраўца многія мясцовыя жыхары параўноўваюць з выйгрышам у латарэю”.

Ці патрэбны такі выйгрыш у такую сумнеўную латарэю Магілёўскай вобласці, якая ўжо накаштавалася “выгад” Чарнобыля?

Аналітык БІСІ Аляксей Аўдонін б’е аргументамі напавал і сцвярджае, што патрэбны. Бо “электрычнасць ляжыць у аснове вытворчасці розных тавараў, якія павінны быць канкурэнтаздольнымі”.

Аўдоніна зразумець можна. Ён нядаўна стаў галоўным асветнікам таварыства “Веды” і, калі спатрэбіцца падтрымаць фантасмагорыі Лукашэнкі, здолее прыплесці і закон Ома, і вежу Тэслы ў Уорденкліфе.

Аднак, жыццё паказвае, што пасля запуску Астравецкай АЭС:

  • электраэнергія ў Беларусі не стала таннейшай для людзей;
  • тавары не сталі больш канкурэнтаздольнымі, а прадпрыемствы – менш стратнымі;
  • выдаткі на вытворчасць не зменшыліся.

І галоўнае. Ці варта даваць малпе другую гранату? Судзячы па выказванні губернатара Магілёўшчыны Анатоля Ісачанкі пра майнінг і “дота-цэнтры” ў кожным доме – далёка не варта.

Фота іллюстратыўнага характара з адкрытых крыніц.

Калгасы Магілёўскай вобласці не спяшаюцца разлічвацца з работнікамі

Навіна ад

Запазычанасць перад работнікамі сельгаспрадпрыемстваў Магілёўшчыны пагасілі толькі па настойлівай “просьбе” пракуратуры.

Каб атрымаць належныя па законе грошы, работнікам АПК Магілёўскай вобласці даводзіцца звяртацца ў пракуратуру.

Тры выпадкі наглядна дэманструюць стаўленне “моцных гаспадарнікаў” да сваіх кадраў:

  • жыхар Асіповіцкага раёна працаваў трактарыстам. Пасля сыходу на тэрміновую службу прадпрыемства не выплаціла яму заработную плату ў поўным аб’ёме. Пасля ўмяшання пракуратуры, нестаючая тысяча рублёў знайшлася праз дзень;
  • жыхарка Глуска працавала даяркай. Спагнаць з роднага калгаса 2,8 тысячы рублёў ёй дапамагла пракуратура;
  • аналагічная сітуацыя і ў Бялыніцкім раёне. Там сума запазычанасці сельгаспрадпрыемства перад сваім “кадрам” склала 2000 рублёў. І зноў давялося ўмешвацца пракурору.

Пракуратура ў Магілёўскай вобласці працуе добра, але чаму пракурорская пугá патрэбная менавіта кіраўнікам сельгаспрадпрыемстваў?

Магчыма, Лукашэнка мае рацыю: залатыя кадры ў яго куюцца не ва ўніверсітэтах, а ў турмах.

Фота БелТА.

З’явіўся “Пашпарт вандроўніка па Беларусі”, Бабруйскі касцёл трапіў у топ-3 славутасцяў

Навіна ад

У Беларусі пачалі выдаваць Пашпарт вандроўніка. Гэта невялікая, стылізаваная кніжачка, у якой пазначаны 65 лакацый па ўсёй Беларусі, дзе рэкамендуецца абавязкова пабываць. Наведвальнік мясціны атрымае налепку “быў – бачыў”, альбо “была – бачыла”, якой неабходна запячатаць патрэбную старонку. Кожная славутасць прафесійна праілюстраваная ў стылістыцы сярэдневяковых гравюр, а назвы падаюцца на беларускай мове і лацінкай. Наогул, праект такога пашпарта – гэта захапляльны квест – адзначаюць аўтары.
пашпарт вандроўніка па беларусі

Яны асобна падкрэсліваюць, што адна з іх мэтаў – гэта зацікавіць да наведвання невідавочных славутасцяў, якія могуць апынуцца ўбаку ад традыцыйных маршрутаў. “Гэтым летам, мы заклікаем вас паехаць… – і гэта не Мірскі замак” – кажуць яны ў дэманстрацыйным роліку і называюць свой топ славутасцяў, у якіх абавязкова трэба пабываць. На першым месцы – пасёлак Відзы, у якім знаходзіцца самы высокі касцёл у Беларусі. На другім месцы вёска Сар’я з неагатычным храмам, які стаў сімвалам каханню. Нумар тры – гэта “самы незвычайны пад’езд у Беларусі”. Так аўтары называюць шматпакутны касцёл у Бабруйску, да якога ў савецкія часы прыбудавалі хрушчоўку ў якасці новага фасада.
касцёл у Бабруйску

“Пашпарт вандроўніка” можна набыць за 47 рублёў у Мінску, альбо за 51 рубель – з дастаўкай па краіне. Ёсць нават опцыя каб замовіць яго з-за мяжы.
вандроўкі

Пакуль што незразумела, наколькі поўна прадстаўлена ў пашпарце Магілёўшчына, але дакладна вядома, што Мсціслава, напрыклад, у ім пакуль няма.

Фота: https://www.instagram.com/vander_groop/