Студнеў прыехаў у родныя мясціны і правёў бой з ценем у Бабруйску

Менавіта ў Бабруйску Студнеў стаў вядомы як бязлітасны змагар з «чырвона-белай чумой», а цяпер змагаецца з ценямі ў агародзе.

Міністр архітэктуры Студнеў правёў прыём грамадзян у Бабруйску, адкуль пачаўся яго кар’ерны ўзлёт.

Будучы «мэрам» Бабруйска, чыноўнік вызначыўся актыўнасцю ў сацыяльных сетках.

Асабліва гучнай была адна заява. Яна вартая таго, каб прывесці тэкст даслоўна:

“лично я считаю необходимым всех работников органов государственного управления, принимавших участие в борьбе с красно-белой чумой (начиная с лета 2020 года), прировнять к ветеранам Великой Отечественной. Без ложной скромности заявляю, что я и мои коллеги совершили не меньший подвиг, чем наши деды и прадеды в борьбе с немецко-польским геноцидом нашего народа!”.

Ветэранам Вялікай Айчыннай вайны Студнеў пакуль не стаў. Затое яго нахабнае і зневажальнае да высокага звання салдат Вялікай Айчыннай вайны выказванне пачулі «воіны святла» ў атачэнні Лукашэнкі.

Аляксандра Студнева паднялі да ўзроўню абласнога цэнтра, а потым – і да міністэрскага. Нягледзячы, нават, на тое, што чыноўніку тэрмінова патрэбная трэцяя вышэйшая адукацыя: пасля двух першых ён піша слова «приравнять» з граматычнай памылкай.

У Бабруйску, «прировненный» да міністра, Аляксандр Студнеў хутка разабраўся з падтапленнем падвала жылога дома і ценямі ад будынкаў у агародзе.

Падвал, як і чакалася, адрамантуюць праз год, а цені пакуль застануцца на ранейшых месцах.

Фота “Магілёўскія ведамасці”.

“Белая Русь” Могилева съездила на экскурсию во Дворец Независимости

В зобу дыханье сперло. Могилевские активисты “Белой Руси” восхитились величием Дворца Независимости.

Делегация Могилевской областной организации «Белая Русь» 30 октября побывала во Дворце Независимости и восхитилась его величием. Экскурсию для активистов организации провела пресс-секретарь Наталья Эйсмонт, известная в народе под кличкой Массандра.

Вот список выводов, к которым пришли могилевский активисты “Белой Руси”:

  • величественные залы пропитаны духом истории и государственной значимости;
  • дворец, это символ величия нашей страны, воплощение ее богатства и природной красоты;
  • здесь гармонично сливаются яркие краски белорусского ландшафта, даря вдохновение и умиротворение;
  • это место, где талант нашего народа находит свое отражение в уникальных произведениях искусства и архитектуры;
  • изысканные детали интерьера напоминают о том, что мы способны на великие свершения.

Дворец независимости действительно оформлен с цыганской роскошью и известен тем, именно туда после ухода протестующих с шариками и гвоздиками Лукашенко прилетел с автоматом Калашникова. 

Если измерять величие страны количеством резиденций ее правителя, то Беларусь затмит многие страны. 

У Лукашенко, тридцать лет управляющего маленькой и бедной страной, восемнадцать роскошных резиденций. А вот из великих свершений – пока только громкие обещания.

Фото “Могилевские ведомости”

Могилевская “Белая Русь” уехала на Кубу

Члены могилевской группировки “Белай Руси” налаживают межпартийное партнерство с Кубой. Для этого они поехали в Гавану.

В Гавану прибыла делегация беларусской карманной партии «Белая Русь» во главе с ее председателем Ольгой Чемодановой. Не обошлось на Кубе и без могилевских активистов “Белой Руси”, которые на родине все проблемы уже порешали.

Говорили с кубинцами о вопросах снятия противоправной торгово-экономической блокады, вводимой США, укреплении межпартийного диалога и взаимовыгодных отношений. То есть – ни о чём.

По мнению лидера “Белой Руси” Могилевской области Юрия Машина, “такие визиты способствуют не только укреплению двусторонних отношений, но и формированию единого фронта против внешнего давления”.

Командировочные уверены в том, что “сотрудничество между крупными политическими силами, такими как «Белая Русь» и Коммунистическая Партия Кубы, может привести к более тесным экономическим связям и культурным обменам”.

На самом деле, всем прекрасно известно, к чему это приведет – только к обмену делегациями чиновников и стратегическому председательствованию Ольги Чемодановой над белыми и темными силами.

Фото “Могилевские ведомости”.

Дзень у гісторыі: 25 жніўня. Беларусь стала незалежнай. Нарадзіўся Уладзімір Арлоў, памёр Сімяон Полацкі

1991 год. Вярхоўны Савет БССР надаў Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце статус канстытуцыйнага закону.

Гэтым самым Беларусь афіцыйна абвясціла сябе незалежнай дзяржавай.

Сведкамі падзеі былі тысячы беларусаў, якія прыйшлі да Дому ўраду, на заклік апазіцыйнай фракцыі Вярхоўнага савету.

Пад ціскам апазіцыі камуністычная большасць, па правале ў Маскве путчу, пагадзілася з прапановамі апазіцыі. Сярод гэтых прапаноў былі – абвяшчэнне незалежнасці, пытанне аб адказнасці кіраўніцтва Вярхоўнага Савету за бяздзеянне ў дні путчу, аб забароне КПБ-КПСС, аб стварэнні ўласнага войска.

Дэкларацыю аб суверэнітэце Беларусі Вярхоўны Савет прыняў 27 ліпеня 1990 году. Гэты дзень стаў Днём незалежнасці Беларусі. У 1995-ым Лукашэнка, якога годам раней выбралі прэзідэнтам, на ініцыяваным ім рэферэндуме змяніў дату Дня незалежнасці, а таксама дзяржаўную сімволіку краіны.

незалежнасць Беларусі

1680 год. Памёр Сімяон Полацкі (Самуіл Пятроўскі-Сітняновіч).

Дзеяч, пісьменнік, энцыклапедыст-асветнік.

Аўтар вершаў, п’есаў, падручнікаў, філасофскіх твораў.

Скончыў Кіева-Магілянскую, Віленскую езуіцкую акадэміі. Выкладаў у брацкай школе ў Полацку.

Лічыў, што сапраўдны цар – той, хто дбае аб грамадзянах, думае пра іх патрэбы. Тыран – рабуе і крыўдзіць падданых.

У Полацку з 1994 года працуе Музей-бібліятэка Сімяона Полацкага. Пастаўлены яму помнік.

Сімяон Полацкі

1780 год. Нарадзіўся Ігнат Анацэвіч.

Гісторык і педагог, прафесар Віленскага ўніверсітэту.

Адзін са стваральнікаў нацыянальнай беларускай гістарыяграфіі.

Стваральнік першага спецыялізаванага ўніверсітэцкага курсу па мінуламу беларускага і літоўскага народаў.

Стварыў цэласную карціну гісторыі Вялікага Княства Літоўскага, склаў перыядызацыю гісторыі ад 1009 да 1569 гадоў ды распрацаваў класіфікацыю гістарычных крыніц.

Ігнат Анацэвіч

1932 год. Нарадзіўся Пятрусь Макаль.

Пісьменнік, паэт, драматург, перакладчык.

Аўтар блізу 20 зборнікаў паэзіі, кніг для дзяцей, вершаваных п’есаў паводле фальклорных матываў. Іх ставілі ў тэатры юнага гледача і іншых тэатрах.

Яго творы перакладзены на многія мовы.

Пятрусь Макаль

1953 год. Нарадзіўся Уладзімір Арлоў.

Пісьменнік, паэт, гісторык.

Майстар гістарычнай прозы, іранічны эсэіст.

Адзін з найбольш папулярных, прадуктыўных (каля 70 кніг) і тытулаваных (з дзясятак літаратурных і выдавецкіх прэміяў) сучасных літаратараў.

Яго творы перакладзены на дзясяткі моваў. Ягонае эсэ «Незалежнасць – гэта…» перакладзенае больш, чым на 25 моваў. Яно напісанае ў 1990-ым.

Ён аўтар вядомых кніг «Дзесяць вякоў беларускай гісторыі» (у суаўтарстве з гісторыкам Генадзем Сагановічам), «Айчына: маляўнічая гісторыя. Ад Рагнеды да Касцюшкі».

Аўтар сцэнарыяў навукова-дакументальных фільмаў «Еўфрасіння Полацкая», «Полацкія лабірынты», «Сімяон Полацкі» і іншых.

Уладзімір Арлоў

1991 год. Памёр Вацлаў Пануцэвіч (Папуцэвіч).

Гісторык, дзеяч беларускай эміграцыі.

Адзін з арганізатараў «руху маладых адраджэнцаў» у Заходняй Беларусі.

У ЗША ўзначальваў Задзіночанне беларускіх скаўтаў на чужыне, Беларуска-амерыканскае каталіцкае таварыства, выдаваў каталіцкія часопісы.

Апрацоўваў і выдаваў казкі, чытанкі, пераклаў на беларускую мову літургію Іаана Залатавуста, «Падарожжа Гулівера…» Джонатана Свіфта.

Даследчык гісторыі Літвы і Беларусі, беларускага скаўтынгу, вышэйшых школ Беларусі, Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы.

Вацлаў Пануцэвіч

2008 год. Памёр Васіль Несцярэнка.

Фізыік, спецыяліст у галіне ядзернай энергетыкі і радыяцыйнай бяспекі.

Аўтар больш за 300 навуковых працаў і 320 вынаходніцтваў.

Праціўнік пабудовы АЭС у Беларусі.

Удзельнік ліквідацыі наступстваў катастрофы на ЧАЭС, дамагаўся выселіць людзей з зоны радыусам 100 км ад атамнай станцыі.

Дырэктар Інстытуту ядзернай энергетыкі АН БССР, незалежнага беларускага інстытуту радыяцыйнай бяспекі «Белрад».

За сваю дзейнасць быў звольнены з працы і зазнаў пагрозы ад КДБ. Страшылі адправіць у псіхіятрычную лякарню.

Васіль Несцярэнка

2019 год. Памёр Пятро Васючэнка.

Літаратуразнаўца.

Працаваў загадчыкам кафедры беларускай мовы і літаратуры Мінскага лінгвістычнага ўніверсітэту.

Даследчык сучаснай беларускай драматургіі, спадчыны Янкі Купалы.

Аўтар літаратурна-крытычных работ, даведніка «Вялікія пісьменнікі XX стагоддзя», кніг прозы.

Яго творы перакладзены на еўрапейскія мовы.

Пятро Васючэнка

У публікацыі выкарыстаныя звесткі з рэсурсу «Вікіпедыя» і іншых адкрытых крыніцаў.

Лукашенко наградил медалью “За трудовые заслуги” женщину и двух членов

Лукашенко поощрил медалями и благодарностями могилевского идеолога и активистов “Белой Руси”. Он раздал государственные награды “представителям различных сфер деятельности”.

Среди награжденных представителей Могилевской области: 

  1. Начальница главного управления идеологической работы и по делам молодежи Могилевского облисполкома Екатерина Музыченко (на фото).
  2. Член хотимской районной организации РОО «Белая Русь» Юрий Курзенков.
  3. Член совета горецкого районного отделения Могилевской области Белорусской партии «Белая Русь» Леонид Егоренко.

Есть в списке награжденных чиновники, правоохранители и учителя, но “трудовые заслуги” функционеров пропаганды, похоже вызывают особое расположение Лукашенко.

Что касается Екатерины Музыченко, то в своих выступлениях она выражала надежду на то, что “будут разработаны индикаторы оценки эффективности идеологической работы.”

Наверху решили, что можно обойтись и без лишней возни с какими-то индикаторами. Эффективность, как шило – в мешке не утаишь.

Фото ведомственного сайта могилевского райисполкома.

Могилевский облсуд вспомнил о Декларации независимости Беларуси

Могилевский облсуд неожиданно вспомнил о том, когда была провозглашена независимость современной Беларуси.

Подача информации о принятии Верховным Советом БССР 27 июля 1990 года Декларацию «О государственном суверенитете Белорусской Советской Социалистической Республики» в телеграм-канале облсуда выглядит весьма оригинально. Начинается она то ли с вопроса, то ли с утверждения (поскольку нет самого знака вопроса” – “А вы знали…”. Уже одно это говорит о том, что в лукашенковской Беларуси одна из важнейших дат в истории белорусского государства сведена на уровень события, о которым могут знать лишь какие-то редкие знатоки. И даже то, что Могилевский облсуд обозначает Декларацию как “судьбоносный документ, с которого начался путь Беларуси к независимости”, никак не меняет такое достаточно грустное положение вещей.

Хотя уже признание Декларации судьбоносной для Беларуси и символом возрождения национальной государственности похвально само по себе.

“27 июля стало символом правовой субъектности Беларуси, ее готовности самостоятельно строить политическую систему, экономику и общественные отношения” – говорится в сообщении облсуда.

Спорить с этими утверждениями невозможно. Всё так. Вот только понимают ли в облсуде, что нынешней лукашенковской власти историческая правда не нужна. Потому что даже от упоминания принятия Декларации о независимости Беларуси возникают вопросы. И самый главный – почему же в Беларуси 27 июля не празднуется День независимости, что логично вытекало бы из события этого дня в 1990 году? Следующий вопрос – какую же независимость празднуют в Беларуси 3 июля? И какое такое событие тогда произошло, что после того дня 3 июля Беларусь стала независимой?

Смогут ли в Могилевском облсуде ответить на такие простые, но очень каверзные вопросы? Думается, что смогут, вот только ответы будут не в пользу тех, кто в 1996 году попытался извратить и исказить белорусскую историю и историю ее стремления к независимости. Попытка, к сожалению, во многом удалась, о чем и свидетельствует вышеупомянутое “А вы знали…”.

Фото: Могилевский облсуд

Між «поспехамі» і «праваламі»: як беларусы навучыліся гаварыць пра сябе без інструкцый зверху

Калі беларусаў папрасілі назваць дасягненні і правалы краіны за апошнія пяць і трыццаць гадоў, вынікі апытання здзівілі нават сацыёлагаў. Даследаванне ў траўні правёў Цэнтр новых ідэй, і яго ўдзельнікамі сталі жыхары Беларусі. Упершыню грамадства загаварыла пра сябе не па сцэнары, а па сумленні і гэта, магчыма, галоўнае дасягненне.

На мінулым тыдні я спрабаваў патлумачыць пляменніцы, чаму ў нашай краіне так шмат «святаў працы», але так мала працы, якая радуе. Яна, не задумваючыся, спытала: «А што, у вас ёсць святы, дзе можна проста адпачыць?». Мы абодва засмяяліся – яна з наіўнасці, я з горкай іроніі. Бо ў гэтай краіне нават адпачынак – гэта працоўная норма.

Такія размовы, як і нядаўняе апытанне, паказваюць: беларусы пачынаюць гаварыць пра сябе і сваю краіну без аглядкі на афіцыйныя лозунгі. І гэта, магчыма, галоўны сімптом зменаў, якія адбываюцца не ў кабінетах, а ў сэрцах людзей.

Першая рэакцыя на вынікі апытання – здзіўленне. Не таму, што беларусы назвалі пэўныя дасягненні ці правалы, а таму, што большасць наогул нічога не назвала. Больш за 60% апытаных не змаглі прывесці ні поспехаў, ні няўдач краіны – ні за апошнія пяць гадоў, ні за апошнія трыццаць. Па словах сацыёлагаў, такія лічбы – рэдкасць. Гэта маўчанне – ці то ад страху, ці то ад безнадзейнасці.

61% не назваў поспехаў за апошнія пяць гадоў, 62% – за апошнія трыццаць. Што да няўдач – тут маўчанне яшчэ мацнейшае: 66% не назвалі іх у бліжэйшай перспектыве і 67% – у доўгатэрміновай. Калі ж улічыць і тых, хто канкрэтна напісаў «няма поспехаў» – такіх ужо каля 70%.

І ўсё ж частка беларусаў адказала. І вось што цікава: топ-5 поспехаў за апошнія пяць і трыццаць гадоў амаль супадае. Гэта – эканоміка і развіццё (наколькі гэта слова яшчэ што-небудзь значыць), мір і адсутнасць вайны, стабільнасць хоць бы на мінімуме, захаванне сацыяльнай дзяржавы і адчуванне бяспекі. За трыццаць гадоў яшчэ дадаюць – незалежнасць і суверэнітэт. Гэта як калі чалавек пасля шторму радуецца, што хата не развалілася. Не таму, што яна прыгожая – а таму, што яна проста стаіць.

Сацыёлаг Андрэй Коршуноў адзначыў, што людзі лічаць поспехам ужо тое, што краіна хоць неяк функцыянуе. Гэтая “нармальнасць” – ужо перамога. І тут цяжка не пагадзіцца: калі палова жыцця праходзіць у чаканні горшага, тое, што нічога не мяняецца – успрымаецца як дабро.

Што да няўдач – сярод адказаў часцей за ўсё гучалі страта свабоды, рост рэпрэсій, эміграцыя, раз’яднанасць грамадства, знішчэнне палітычнай канкурэнцыі. Праўда, гэта гаварылі тыя, хто яшчэ не згубіў здольнасць гаварыць.

Але самае цікавае – гэта тое, што людзі пачалі аналізаваць. Не проста прымаць або адмаўляць, а думаць. Сумнявацца. І гэта, магчыма, галоўны крок да сапраўдных зменаў.

Можа, сапраўдныя дасягненні не ў заводах і дарогах, а ў тым, што людзі пачалі задаваць пытанні? Што яны перасталі верыць у простыя адказы і пачалі шукаць свае? І калі гэта так, то, магчыма, мы ўсё ж рухаемся наперад. Ці хаця б пачынаем рухацца. І гэта ўжо нямала.

Якуб Ясінскі

Фота: LookByMedia

На адзін градус бліжэй да беднасці: чаму тарыфы грэюць толькі дзяржаву

У чэрвені беларусам зноў павысілі тарыфы на ацяпленне і электрычнасць. Ураду, як звычайна, хапіла некалькіх лічбаў у пастанове, каб перарабіць твой бюджэт. А табе — новы графік душу, дзяжурствы каля лямпачкі і цяплейшыя шкарпэткі. Мы праверылі, як гэта адчуваецца знутры, на прыкладзе Магілёва — горада, дзе цеплыня заўжды была паняццем адносным.

Калі ў кватэры з раніцы холадна, я звычайна вінавачу сваю няздольнасць стаць гаспадаром свайго жыцця. Але 1 чэрвеня мая мара хоць нешта кантраляваць зноў стала даражэй. Гэта не метафара. Гэта пацверджана пастановай №313, якой Савет Міністраў Беларусі падняў тарыфы на ацяпленне, электрычнасць і ўсё, што яшчэ можна ацяпліць, запаліць і выключыць.

Гэтая вестка прыйшла якраз тады, калі я чысціў вентыляцыю на кухні. І падумаў: вось, нават паветра стала каштаваць. Праўда, не з першага погляду. Спачатку там — лічбы, індэксы, «Гкал» і «кВт/г», а ўжо потым — чыстыя эмоцыі, у выглядзе 27,68 рубля/ Гкал за ацяпленне двухпакаёўкі. На два з паловай рублі больш, чым у маі. Здавалася б, дробязь. Але калі ты з Магілёва, і табе яшчэ трэба купіць кефір, новыя нагавіцы і квіток у тралейбус — дробязі заканчваюцца хутка.

У нашым горадзе ўсё заўсёды крыху танней, крыху спакайней, крыху павольней. Нават змены цэнаў тут успрымаюцца як дрэннае надвор’е: пачалося — ператрываем. Але з кожным «ператрываем» усё цяжэй пераконваць сябе, што ўсё пад кантролем. Калі тарыф «тры капейкі» пераўтвараецца ў 4,54 капейкі за кВт/г, ты пачынаеш лічыць не толькі электрычнасць, але і свае думкі.

А ў каго іх яшчэ менш — дык гэта ў тых, хто «не зарэгістраваны». Так званыя «тунеядцы» — страшнае слова для дзяржавы, якое апраўдвае тарыф у 4,8 разы большы. Уявіце, што вам не толькі не падзякавалі за тое што вы вязеце грошы ў краіну, але яшчэ і прыслалі рахунак у чатыры разы большы. Папросту за тое, што вы — зручны аб’ект для сістэмы.

Я не хачу перабольшваць. Усё ж, як кажуць, «гэта толькі грошы». Але за гэтымі грашыма стаіць прынцып: ці мае грамадзянін права на цяпло ў сваёй кватэры без пастаянных «планаў аптымізацыі»? Ці магчыма быць самастойным у краіне, дзе самастойнасць вымяраецца ў рублях на гігакалорыю?

Можа, гэта я ўжо звыкся не шукаць сэнсу там, дзе ён і не закладваўся. Бо калі кожны раз, як мерзнеш, табе прапануюць «яшчэ трохі пачакаць», міжволі ўзнікае адчуванне, што самі яны сядзяць пры халодных батарэях і з лінейкай вымяраюць цярпенне. І сапраўды, тут нават ледзяная вада праходзіць праз фільтр бюджэту, а кожны дадатковы градус — як праект пастановы.

Калісьці я смяяўся з амерыканцаў, якія носяць пухавікі пры +10. Цяпер я сам у іх уцяпляю кухню, каб зэканоміць. І нават не таму, што халодна. А таму што даражэй.

Не здзіўлюся, калі праз некалькі гадоў кВт/г стануць у нас на ўліку гэтак жа скрупулёзна, як некалі бабулі пералічвалі капейкі на базары. Абагравальнік будзе выглядаць як інвестыцыя, а не бытавы прыбор, а прыняць душ — як узважыць усе «за» і «супраць» перад пераездам у іншы край: занадта затратна, каб рабіць гэта без стратэгіі.

Але можа, усё ж, гэта і ёсць найвышэйшы ўзровень кантролю — калі ты сам выбіраеш, мерзнуць ці плаціць. Можа, і ёсць нешта дарослае ў тым, каб не сварыцца з сістэмай, а проста з’ехаць на дачу з печкай. А можа, мы ўсе — проста батарэі. Толькі ўжо разраджаныя.

Якуб Ясінскі

Архіўнае фота / ілюстрацыя на тэму грошай: LookByMedia

Волна отчетно-выборных конференций “Белой Руси” обласкала берега Могилевщины

В едином порыве, единогласно. Активисты провластной партии “Белая Русь” Могилевской области намерены и в дальнейшем покорять вершины и сворачивать горы.

О том, каких успехов добилась партия “Белая Русь” в различных сферах жизнедеятельности Могилевской области рассказали в своих отчетах с отчетно-выборных форумов районные газеты.

О деятельности горецкого районного отделения партии рассказал его председатель, ректор БГСХА Виталий Великанов (на фото).

Белая Русь партия

Из отчета видно, что все шло, как по маслу. Дальнейшие цели партии Великанов описал как “развитие партийного строя в Горецком районе с учетом наших национальных особенностей”.

Одну из таких странных “особенностей” ярко продемонстрировала сессия, посвященная научно-просветительскому взаимообмену между Беларусью и Россией, которая прошла в академии, возглавляемой Виталием Великановым. 

На ней российские ученые из аграрного университета имени Тимирязева вручили беларуским коллегам ящик с подмосковной землей, который, якобы “символизирует собой защиту и оборону Москвы в годы войны, и именно с этой земли началось изгнание фашистских войск”.

Поучительно, патриотично и удобно для транспортировки.

Горки Белая Русь

Дрибинские активисты “Белой Руси” представили подробный отчет своей деятельности с перечислением акций, митингов, пробегов, диалоговых площадок и высадок цветов, в которых они участвовали.

Единогласно переизбранная на следующий срок председатель отделения Наталия Дубиковская (на заглавном фото в центре), подчеркнула что “только когда все вместе и все рядом можно покорять вершины”.

Быховское районное отделение “Белой Руси” о своих успехах особо не распространялось и просто “признала работу районной организации за отчётный период удовлетворительной”. А заместитель председателя райисполкома Виктор Агнетов (на фото) в очередной раз позволил себя сфотографировать.

Агнетов Быхов

Зато в Чаусах “Белая Русь” отчиталась по полной.  Там партийная конференция собрала “более пятидесяти делегатов”,  а всего в рядах “общественного” объединения насчитали 1 121 человек и 50 первичных организаций.

Мало того, что “организация за последние 4 года выросла в 3 раза по численности и в 3 раза по количеству первичек” и провела  “8 заседаний Совета, 84 заседания президиума Совета”, так еще и поучаствовала везде где только можно, и где нельзя.

Чаусские активисты дали району угля в псевдопатриотических акциях «Белая Русь украшает Беларусь», «Белая Русь – с любовью к детям», «Белая Русь – ветеранам».

Чаусы Белая Русь

Любовь к детям, старикам и цветочным клумбам была оценена по достоинству – председателя чаусской районной организации РОО «Белая Русь» Анну Подворную переизбрали единогласно. 

В целом же усилия властей по созданию в Беларуси аналога КПСС пока нельзя назвать особо успешными. Если нынешние активисты что и переняли у своих идейных предшественников, так только умение пускать в глаза пыль и имитировать кипучую деятельность.

И ещё – обратите внимание, что на фотографиях массовку составляют практически одни женщины – наверняка бюджетницы, наверняка одновременно “активистки” какого-нибудь Союза женщин, записанные туда с молчаливого согласия. Наполнять ненужную структуру безропотными людьми, согласитесь, та ещё кадровая дальновидность.

 

Дзень у гісторыі. 9 мая. Свята Перамогі. Нарадзіўся графік Л. Асецкі. Наступ на беларушчыну. Часопіс «Маладосць». Мсціслаўскі музей. Буйніцкі заасад.

Дзень Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941–1945 гадоў.

Вялікая Айчынная вайна – частка Другой сусветнай вайны 1939–1945 гадоў, пачалася досвіткам 22 чэрвеня 1941 года, калі фашысцкая Германія напала на СССР. На баку Нямеччыны выступілі Румынія, Італія, 23 чэрвеня да іх далучылася Славакія, 25 чэрвеня – Фінляндыя, 27 чэрвеня – Венгрыя, 16 жніўня – Нарвегія.

Вайна доўжылася амаль чатыры гады і стала самым буйным узброеным сутыкненнем у гісторыі чалавецтва. На фронце, які распасціраўся ад Баранцава да Чорнага мораў, абапал у розныя перыяды вайны адначасова ваявалі ад 8 мільёнаў да 13 мільёнаў чалавек, ужывалася ад 6 тысяч да 20 тысяч танкаў, ад 85 да 165 тысяч гармат і мінамётаў, ад 7 тысяч да 19 тысяч самалётаў.

Падчас вайны ў Беларусі загінула больш за 2,3 мільёны жыхароў, былі разбураны і разрабаваны 209 з 270 гарадоў і раённых цэнтраў (на 80-90% былі разбураны Мінск, Гомель, Віцебск), 9200 вёсак.

Улада і апазіцыя адзіны ў тым, што свята – усенароднае. Іх пазіцыі, аднак, адрозніваюцца ў падыходах да “напаўнення” свята, да таго, хто павінен быць у калонах на парадах. Так, 9 мая 1994 года АМАП не прапусціў на мінскую плошчу Перамогі народнага пісьменніка, франтавіка, пісьменніка Васіля Быкава.

У Дзень Перамогі выйшаў Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР аб заснаванні медаля “За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.” на георгіеўскай стужцы. Ён стаў самым масавым медалём: 14,9 млн. узнагароджаных. Асобы, якія атрымалі медаль, мелі права на ўзнагароды юбілейнымі медалямі да 20, 30, 40, 50, 60, 65, 70, 75 год Перамогі.

1878 год. У сям’і беларуса – выхадца з Чавускага павета нарадзіўся сын, географ Міхаіл Самбікін (1878–1968).

Вядомы савецкі  фізіка-географ, метэаролаг, прафесар, член-карэспандэнт Галоўнай геафізічнай абсерваторыі Пецярбургскай акадэміі навук.

У 1934–1941 гадах працаваў прафесар і загадчыкам кафедры метэаралогіі  Беларускай сельгасакадэміі, прафесарам кафедры фізічнай геаграфіі Магілёўскага педінстытута.

1913 год. Нарадзіўся Васіль Івашын (1913–2009).

Беларускі літаратуразнаўца, акадэмік НАНБ, АПН СССР, Расійкай акадэміі адукацыі, доктар філалагічных навук, прафесар, даследчык літаратурнай спадчыны Янкі Купалы.

Скончыў Мінскі педінстытут. Працаваў у Віцебскім педвучылішчы, у Інстытуце літаратуры АН БССР, дырэктарам НДІ педагогікі Міністэрства адукацыі БССР (зараз – Нацыянальны інстытут адукацыі).

Аўтар навуковых прац па пытаннях тэорыі і гісторыі беларускай літаратуры, літаратурных сувязей, метадалогіі і методыкі выкладання літаратуры ў школе. Аўтар падручніка па беларускай літаратуры для 8-9 класаў.

1929 год. У в. Продзвіна Бабруйскага раёна нарадзіўся Людвіг Асецкі (1929–2005).

Беларускі графік, заслужаны дзеяч мастацтваў. Узнагароджаны медалём Ф. Скарыны.

Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Выкладаў у ім, быў старшынём Мастацкага фонду БССР.

Працаваў у галіне станковай і кніжнай графікі, манументальнага жывапісу, графіцы.

Стварыў ілюстрацыі да кніг «Мы раскажам пра Мінск», «Людзі на балоце» і «Подых навальніцы» І. Мележа і іншыя.

Да 90-годдзя з дня нараджэння Максіма Багдановіча падрыхтаваў серыю «Ад родных ніў».

Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, Літаратурным музеі імя Я. Купалы, Беларускім музеі Вялікай Айчыннай вайны, музей сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава.

1929 год. Пачала працу камісія ЦК ВКП(б) па вывучэнні практыкі правядзення новай нацыянальнай палітыкі ў БССР.

Камісія 27 чэрвеня 1929 года зрабіла крытычны даклад на адрас беларускай творчай інтэлігенцыі. Апагеем барацьбы з нацыянал-дэмакратызмам стала сфабрыкаваная прысланым з Масквы старшынём ДПУ БССР Р. Рапапортам справа так званага “Саюза вызвалення Беларусі”, па якой увясну-ўлетку 1930 былі арыштаваныя больш за 110 дзеячаў навукі і культуры Беларусі, у 1931 многія з іх былі асуджаны. 

З гэтага часу пачалася палітыка абмежавання мовы тытульнай нацыі, працягам якой стала рэформа беларускага правапісу 1933 года, якая штучна наблізіла беларускую мову да рускай.

1953 год. У Мінску выйшаў першы нумар часопісу «Маладосць».

Штомесячны літаратурна-мастацкі і грамадска-палітычны ілюстраваны часопіс Саюза пісьменнікаў Беларусі на беларускай мове.

Публікуе прозу, паэзію, публіцыстыку, крытычныя і літаратуразнаўчыя артыкулы, рэцэнзіі і пераклады. Тыраж на канец 2022 года склаў 460 экзэмпляраў.

Выйшла больш за 830 нумароў.

У 2002-2012 гадах уваходзіў у склад рэдакцыйна-выдавецкай установы “Літаратура і Мастацтва”, затым у складзе рэдакцыйна-выдавецкай установы “Выдавецкі дом “Звязда”. З 2021 года ўваходзіць у склад выдавецтва “Мастацкая літаратура”.

У часопісе друкаваліся В. Быкаў – “Жураўліны крык”, “Трэцяя ракета”, “Альпійская балада”, “Мёртвым не баліць”, “Круглянскі мост”, У. Караткевіч – “Дзікае паляванне караля Стаха”, “Чорны замак Альшанскі”, І. Шамякін – “Ах, Міхаліна, Міхаліна”, І. Чыгрынаў – «Плач перапёлкі» і іншыя.

1986 год. У Мсціславе адкрыты мемарыяльны комплекс Курган Славы.

Прысвечаны землякам, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.

1995 год. Адчынены Мціслаўскі гістарычна-археалагічны музей – адзіны ў Магілеўскай вобласці гісторыка-археалагічны.

Створаны ў чэрвені 1988 года. Значная частка экспанатаў была атрымана падчас археалагічных раскопак Л. Аляксеева, М. Ткачова, А. Трусава.

Пастаянная экспазіцыя займае тры залы: “Духоўныя крыніцы зямлі Мсціслаўскай”, “З гісторыі Мсціслаўшчыны ад старажытнасці да канца XVIII стагоддзя”, “Павятовы горад Мсціслаў”. Колькасць экспанатаў музея перавышае 20 000, з іх болей за 12 000 уваходзіць у асноўны фонд.

Найбольш цікавай калекцыяй з’яўляецца “Археалогія”.

З 2007 года музей прымае ўдзел у арганізацыі і правядзенні свята сярэднявечнай культуры “Рыцарскі фэст. Мсціслаў”.

2002 год. Апублікаваны канчатковы варыянт Рамкавай канвэнцыі ААН па змене клімату.

Сярэднія тэмпературы на Беларусі павялічаліся амаль на 1С, клімат памякчэў, стаў менш кантынентальным, зіма ў сярэднім стала цяплей на 5-6С у параўнанні з 1960-мі  гадамі.

2005 год. У Магілёве на плошчы Славы адкрыта першая чарга Алеі Славы “Гонар і слава Магілёўшчыны”.

На ёй 137 дошак з імёнамі Герояў Савецкага Саюза – ураджэнцаў Магілёўскай вобласці.

Першым Героем Савецкага Саюза стаў акадэмік О. Шміт ў 1937 годзе, апошнім – воін-“афганец” А. Мельнікаў у 1988 годзе пасмяротна.

2005 год. У Буйнічах Магілёўскага раёна адчыніўся заасад.

Заснаваны ў 2004 годзе пры Магілёўскім агралесатэхнічным каледжы імя К. Арлоўскага яго дырэктарам Г. Маліноўскім.

Размяшчаецца на правым беразе Дняпра на плошчы ў 124 га. Асноўную частку заасада займаюць прасторныя вальеры, у якіх жывуць насельнікі беларускіх лясоў і экзатычныя для Беларусі звяры.

Да заасаду прымыкае стылізаваная «Этнаграфічная беларуская вёска» – музей пад адкрытым небам. Тут можна наведаць дом каваля, ганчара, азнаёміцца з побытам беларускага народа пачатку ХХ стагоддзя. У маёнтку памешчыка размясціліся кафэ і гасцініца, у сялянскіх хатах – майстэрні рамеснікаў і сувенірныя крамы.

2009 год. Свой першы рэйс здзейсніў цягнік на чыгуначнай міні-дарозе ў заасадзе ў Буйнічах.

Першымі пасажырамі сталі ветэраны вайны і школьнікі Буйніцкай школы.

Цягнік можа развіваць хуткасць да 10 км/г. Працягласць дарогі складае 2 км і дазваляе пазнаёміцца бліжэй з насельнікамі заасада: зубрамі, еўрапейскай ланню і плямістым аленем, казулямі.

Падарожнічаючы па чыгунцы, можна назіраць разгалінаваную сістэму каньёнаў, якія ўтварыліся на тэрыторыі заасаду ў ледніковы перыяд. У зоне інтэнсіўнага наведвання заасада частка каньёна ператворана ў штучны вадаём, на якім жывуць прадстаўнікі вадаплаўнай фаўны краіны – качкі і лебедзі.

Фота з адкрытых крыніц